vrijdag 16 januari 2026

Vandaag schijnt de zon 

Het is de tweede week van het nieuwe jaar, en ik merk dat ik stilsta bij mezelf. 

Bij wat ik voel, hoe mijn lijf reageert, welke patronen nog aanwezig zijn, en hoe ik langzaam leer om daar mild mee om te gaan. 

Dit is een eerlijk stuk over mijzelf: over spanning in mijn lijf, oude patronen, mijn hart dat weer open wil, en het leren vertrouwen in liefde terwijl ik verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen gevoel en ruimte. 

Geen terugblik op wat er is gebeurd, geen drama, alleen aandacht voor wat er nu is en wat ik kan doen om goed voor mezelf te zorgen. 

Soms voelt mijn lijf meer dan mijn hoofd. 

Spanning, hoge ademhaling, een gevoel dat alles “aan” staat, terwijl er eigenlijk niets mis is. 

Het is geen drama, geen falen, gewoon een signaal: oude patronen van alertheid, controle en zorgen zijn nog aanwezig. 

Mijn lichaam heeft ooit geleerd te presteren, te dragen, te zorgen dat alles veilig bleef. 

Dat hielp toen, maar nu kost het energie. 

Alledaagse dingen voelen zwaar, nabijheid kan spannend zijn, en soms sluit ik mezelf af niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn systeem denkt dat dat nodig is. 

Wat helpt, is vertragen. 

Ademen, voelen waar de spanning zit, mijn schouders laten zakken, zacht tegen mezelf zeggen dat ik niets hoef. 

Ik leer mijn hart weer open te stellen, liefde toe te laten, te vertrouwen dat ik veilig mag ontvangen. 

En ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen stuk: mijn keuzes, mijn grenzen, mijn gevoelens. 

Niet kleiner worden om aardig te zijn, niet alles controleren om veilig te blijven. 

Spanning is geen tekort, geen zwakte. 

Het is wijsheid. 

Het vertelt me waar mijn lichaam aandacht nodig heeft, waar ik mag vertragen, waar ik mag voelen, waar ik mag zijn. 

Langzaam, beetje bij beetje, leer ik dat het veilig is om te voelen, om lief te hebben, om mezelf te zijn. 

Dat is mijn oefening. Mijn kracht. Mijn rust.